به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از فرادید، این مجموعه که اکنون با نام «گنجینه رولد» شناخته میشود، زمانی توجه باستانشناسان را جلب کرد که یکی از ساکنان محلی در تاریخ ۲۲ آوریل دو حلقه طلایی را به بخش باستانشناسی موزههای یوتلند شمالی تحویل داد. او این اشیا را در حالی پیدا کرده بود که بخشی از آنها از خاک کنار جادهای روستایی در منطقهای جنگلی نزدیک رولد بیرون زده بود.
کارکنان موزه بلافاصله اهمیت این کشف را تشخیص دادند. توربن ساراو، باستانشناس و مدیر میراث فرهنگی موزههای یوتلند شمالی، گفت: «این کشفی کاملاً منحصربهفرد است؛ ما تاکنون در این موزه با چیزی مشابه روبهرو نشدهایم».
باستانشناسان خیلی زود به محل رفتند تا بررسی دقیقتری انجام دهند. آنها در جریان جستوجوی منظم با دستگاه فلزیاب، دستبند طلای دیگری را در نزدیکی محل کشف دو قطعه نخست پیدا کردند. سپس چهار دستبند دیگر نیز در فاصله حدود ۱۵ متری آشکار شد.
هر شش قطعه سالم و از طلای خالص ساخته شده بودند. وزن مجموع آنها به ۷۶۲٫۵ گرم میرسد. تنها دو کشف طلای عصر وایکینگها در دانمارک از این مجموعه بزرگتر بودهاند: حلقه تیسو که در سال ۱۹۷۷ در غرب زلاند پیدا شد و گنجینه فِستِد که در سال ۲۰۱۶ نزدیک شهر ریبه کشف شد.
به گفته پژوهشگران، دستبندهایی از این نوع در سراسر اسکاندیناوی عصر وایکینگها شناخته شدهاند، اما معمولاً از نقره ساخته میشدند، نه طلا.
ساراو گفت: «در عصر وایکینگها، طلا در اختیار عالیترین طبقات جامعه بود و به همین دلیل چنین یافتههایی فوقالعاده نادر هستند».
این مجموعه شامل دستبندهای پیچخورده و ساده است که همگی نشاندهنده مهارت بسیار بالای فلزکاران آن دوران هستند. سه حلقه با پیچاندن دو میله طلایی ساخته شدهاند؛ یکی از آنها با سیمهای نازک طلایی تزئین شده و انتهایی گرهمانند دارد. برخی دیگر از میلهها یا سیمهای ضخیم طلایی ساخته شده و با بستهایی مارپیچی موسوم به «گره روان» پایان مییابند.
یکی از دستبندها بیش از بقیه جلب توجه میکند، زیرا دو سر تخت آن با نقشهای زیگزاگی و طرحهای مثلثی تزئین شده است. باستانشناسان این گنجینه را متعلق به اواخر عصر وایکینگها، حدود سالهای ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادی، میدانند؛ دورهای که دانمارک در حال تجربه تحولات سیاسی بزرگی بود و مراکز قدرت محلی به تدریج زیر سلطه یک پادشاهی واحد قرار میگرفتند.
در همین دوره بود که هارالد بلوتوث بخش بزرگی از قلمرو دانمارک را متحد کرد و دستاوردهای خود را حدود سال ۹۶۵ میلادی روی سنگنوشته بزرگ یلینگ ثبت کرد.
پژوهشگران معتقدند چنین زیورآلاتی فراتر از ارزش مادی خود، معنای اجتماعی و سیاسی نیز داشتهاند. دستبندهای طلا نماد ثروت، نفوذ و اتحاد میان نخبگان وایکینگ بودند و احتمالاً به عنوان نشانهای آشکار از جایگاه اجتماعی و وفاداری استفاده میشدند.
سالم بودن هر شش دستبند اهمیت زیادی دارد. اشیای نقرهای عصر وایکینگها اغلب به صورت تکهتکه پیدا میشوند، زیرا از آنها به عنوان فلز پرداخت استفاده میشد، اما دستبندهای رولد شکسته نشده بودند. این موضوع نشان میدهد که احتمالاً این اشیا برای تجارت یا معاملات روزمره در نظر گرفته نشده بودند.
در عوض، باستانشناسان احتمال میدهند این مجموعه عمداً دفن شده باشد؛ شاید برای پنهان کردن ثروت در دوران ناآرامی یا به عنوان بخشی از آیینهایی که معنای آنها امروز از میان رفته است.
قرار است این اشیا تحت بررسیهای علمی بیشتری قرار گیرند و سپس به موزه ملی دانمارک منتقل شوند. مسئولان موزه امیدوارند پیش از تعطیلات تابستانی، این گنجینه ابتدا در موزه تاریخی آلبورگ به نمایش گذاشته شود تا بازدیدکنندگان بتوانند طلای عصر وایکینگها را در نزدیکی همان جایی ببینند که بیش از هزار سال پیش دفن شده بود.
