بر اساس گزارشهای رسانههای غربی، دونالد ترامپ پس از هفتهها تهدید نظامی، فعلاً از گسترش حملات علیه ایران خودداری کرده است. گفته میشود نگرانی از کاهش ذخایر موشکهای پدافندی، آسیبپذیری پایگاههای آمریکا در منطقه، احتمال گسترش جنگ و هزینههای اقتصادی و سیاسی از مهمترین دلایل این تصمیم بوده است.
با وجود این، مقامهای آمریکایی همچنان بر آمادگی برای اقدام نظامی در صورت لزوم تأکید میکنند و همزمان از آمادگی برای مذاکره سخن میگویند. در مقابل، تهران توقف حملات را نشانه تغییر راهبرد واشنگتن نمیداند و آن را اقدامی تاکتیکی ارزیابی میکند. مقامهای ایرانی تأکید کردهاند که تبادل پیامها از طریق میانجیها ادامه دارد، اما هرگونه گفتوگو باید با احترام به منافع و خطوط قرمز ایران همراه باشد.
تنگه هرمز مهمترین محور اختلاف دو طرف عنوان شده است. مذاکرات اخیر ایران و عمان نیز بر سازوکارهای امنیتی و مدیریت عبور کشتیها در این آبراه متمرکز بوده و مقامات ایرانی تأکید کردهاند که حاکمیت ایران بر هرمز قابل مذاکره نیست.
در بخش اصلی گزارش، کوروش احمدی، دیپلمات پیشین، سفر نتانیاهو را تلاشی برای ترمیم روابط با ترامپ و هماهنگی درباره آینده جنگ و دیپلماسی در قبال ایران توصیف میکند. به گفته او، نتانیاهو پیشتر نقش مهمی در متقاعد کردن آمریکا برای ورود به درگیری داشته، اما ناکامی در دستیابی به اهداف مورد انتظار موجب افزایش انتقادها از وی در آمریکا و حتی اسرائیل شده است. احمدی معتقد است بخشی از اطرافیان ترامپ، نتانیاهو را مسئول کشاندن آمریکا به جنگی پرهزینه میدانند.
او همچنین تأکید میکند که جنگ و مذاکره دو ابزار مکمل برای دستیابی به اهداف سیاسی هستند و آتشبس یا توقف موقت عملیات الزاماً به معنای پایان بحران نیست. به اعتقاد وی، توقف اخیر حملات ممکن است با هدف فراهم کردن فضای مناسب برای ادامه رایزنیهای دیپلماتیک، بهویژه پس از سفر هیأت عمانی به تهران، صورت گرفته باشد.
احمدی در ادامه احتمال تلاش آمریکا برای ایجاد ائتلافی با برخی کشورهای عربی علیه ایران را مطرح میکند و معتقد است یکی از دلایل محدود بودن نقش مستقیم اسرائیل در دور اخیر درگیریها، تمایل واشنگتن به پررنگ شدن نقش کشورهای عربی بوده است. وی همچنین به اختلافات آمریکا و اروپا اشاره کرده، اما احتمال همکاری بیشتر آنها درباره امنیت تنگه هرمز را منتفی نمیداند.
در پایان، احمدی یکی از مهمترین ضعفهای سیاست خارجی ایران را نبود ائتلافهای پایدار با دولتها عنوان میکند و معتقد است در حالی که کشورهای عربی، آمریکا و اروپا شبکهای از همکاریهای امنیتی و سیاسی ایجاد کردهاند، ایران بیشتر بر همکاری با گروههای منطقهای تکیه دارد.
