«اسماعیل بقائی» سخنگوی وزارت امور خارجه، در واکنش به سخنان ترامپ که مدعی غنیمتگیری از ایران شده است نوشت:
رئیسجمهور آمریکا گفته است: «غنائم از آنِ فاتحان است.» او همچنین ادعا کرده که «ما مقدار زیادی نفت از ونزوئلا میگیریم؛ میلیاردها و میلیاردها بشکه نفت… و همین کار را درباره جمهوری اسلامی ایران نیز انجام میدهیم.»
این حرفها انسان را به یاد رمان «تبصره ۲۲» (Catch-۲۲) اثر جوزف هلر میاندازد؛ همان رمانی که در آن «میلو میندربایندر»، شخصیت فرصتطلب که جنگ را به فرصتی برای سودجویی تبدیل میکند. جوزف هلر جهانی را به تصویر میکشد که در آن «جنگ» و «سودجویی»، چنان در هم آمیخته شدهاند که همه میبینند آدمها دارند برای ثروتاندوزی شخصی میجنگند و نه برای کشورشان.
به نظر میرسد هیات حاکمه آمریکا مصمم است همین منطق را از دنیای مجازی و قصه بیرون بکشد و آن را محور سیاست خارجی آمریکا قرار دهد.
آنها درباره ایران وعده میدهند که همان مسیر ونزوئلا را دنبال خواهند کرد. اما در اینجا یک مسئله کوچک وجود دارد؛ پیش از آنکه کسی بتواند غنائم جنگ را تقسیم کند، باید در جنگ پیروز شده باشد؛ نه اینکه در تنگهای گیر افتاده باشد، هیچیک از اهداف (شرورانه) اعلامیاش محقق نشده باشد، دچار کمبود تسلیحات شده باشد و در نهایت هیچ اعتباری هم برایش باقی نمانده باشد.
در چنین اوضاعی، «غنائم ایران» چیزی بیش از یک نشان کاغذی برای پیروزیای که هیچگاه محقق نخواهد شد، نیست.
