اقتصادهای یک تریلیون دلاری جهان کدامند؟

رسیدن تولید ناخالص داخلی یک کشور به مرز یک تریلیون دلار، یکی از شاخص‌های مهم در سنجش اندازه اقتصادهای بزرگ جهان محسوب می‌شود. آمریکا نخستین کشوری بود که در سال ۱۹۶۹ از این مرز عبور کرد و پس از آن، به‌تدریج کشورهای بیشتری به جمع اقتصادهای یک تریلیون دلاری پیوستند.

به گزارش ایران جیب، در سال‌های گذشته اقتصادهای بزرگ جهان با عبور از مرز یک تریلیون دلار تولید ناخالص داخلی، جایگاه خود را در میان قدرت‌های اقتصادی تثبیت کرده‌اند؛ روندی که از آمریکا آغاز شد و سپس به اروپا، آسیا و دیگر مناطق جهان گسترش یافت.

آمریکا؛ نخستین اقتصاد یک تریلیون دلاری

آمریکا در سال ۱۹۶۹ نخستین کشوری بود که تولید ناخالص داخلی آن به یک تریلیون دلار رسید. حدود یک دهه بعد، ژاپن نیز در سال ۱۹۷۹ به این سطح دست یافت و به دومین اقتصاد یک تریلیون دلاری جهان تبدیل شد.

در دهه‌های بعد، اقتصادهای بزرگ اروپایی نیز وارد این فهرست شدند. آلمان، فرانسه، بریتانیا و ایتالیا از جمله کشورهایی بودند که توانستند تولید ناخالص داخلی خود را به بیش از یک تریلیون دلار برسانند.

چین با سرعت به جمع اقتصادهای بزرگ پیوست

چین در سال ۱۹۹۸ از مرز یک تریلیون دلار عبور کرد. رشد سریع اقتصادی این کشور در دهه‌های بعد باعث شد فاصله آن با اقتصادهای بزرگ جهان به سرعت کاهش پیدا کند و در نهایت چین به یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای دنیا تبدیل شود.

در دهه ۲۰۰۰ نیز کشورهای دیگری از جمله برزیل، هند و کره جنوبی به جمع اقتصادهای یک تریلیون دلاری اضافه شدند.

ورود کشورهای آسیایی و خاورمیانه‌ای

روند افزایش تعداد اقتصادهای بزرگ به کشورهای آسیایی نیز محدود نماند. اندونزی در سال ۲۰۱۷ نخستین کشور در منطقه جنوب شرق آسیا شد که تولید ناخالص داخلی آن از یک تریلیون دلار عبور کرد.

در سال ۲۰۲۳ نیز هلند، عربستان سعودی و ترکیه به جمع کشورهایی پیوستند که اقتصاد آنها از مرز یک تریلیون دلار عبور کرده است.

یک تریلیون دلار؛ مرزی برای سنجش قدرت اقتصادی

عبور از مرز یک تریلیون دلار به‌تنهایی به معنای برخورداری شهروندان یک کشور از درآمد بالا یا رفاه بیشتر نیست؛ چراکه شاخص‌هایی مانند جمعیت، تولید سرانه، نرخ تورم، قدرت خرید و توزیع درآمد نیز در ارزیابی وضعیت اقتصادی اهمیت دارند.

با این حال، افزایش تعداد کشورهای دارای اقتصاد یک تریلیون دلاری نشان‌دهنده تغییر تدریجی نقشه اقتصاد جهان و افزایش وزن اقتصادهای نوظهور در کنار قدرت‌های سنتی اقتصادی است.