در لحظات آخر مذاکرات، متن تفاهمنامه تغییراتی داشت که مسئلهٔ اعمال حاکمیت ایران-عمان بر تنگهٔ هرمز را بهصورت قطعی و مصرح تاکید کرده است.
در نسخهٔ قبلی، اصطلاحاتی قرار داده شده بود که این اعمال حاکمیت و ترتیبات ایرانی را تضمین کند؛ اما حالا نوشته شده که “آیندهٔ ادارهٔ خدمات دریانوردی در تنگهٔ هرمز” توسط ایران و عمان تعیین میشود. تصریح استفاده از اصطلاح “خدمات دریایی” یعنی تثبیت دریافت هزینه برای ایران توسط آمریکا خواهد بود.
این اصل در جای دیگری از متن هم تکرار شده؛ به این شکل که ایران فقط برای ۶۰ روز عبور بدون هزینه کشتیها را خواهد پذیرفت. یعنی آمریکا اصل دریافت هزینه را پذیرفته و صرفا ۶۰ روز تخفیف را از ایران گرفته است.
اما پس از این ۶۰ روز، جمهوری اسلامی ایران بنا دارد با ارائهٔ خدمات ایمنی، دریانوردی، محیطزیست و بیمه از عواید مالی حاصل از تردد کشتیهای تجاری در این تنگه برای توسعهٔ اقتصادی کشور، بهرهمند شود.
در این زمینه یک اصل اساسی همراهی طرف دیگر تنگهٔ هرمز یعنی کشور عمان بود که مذاکرات لازم بهمنظور همراهکردن طرف عمانی انجام شده است.
