به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از ایرنا، دونالد ترامپ عصر شنبه به وقت محلی در جمع خبرنگاران از تصمیم خود برای لغو سفر ویتکاف و کوشنر دفاع کرد و مذاکرات از طریق تماس تلفنی انجام خواهد شد.
وی مدعی شد: «قرار نیست هر بار ۱۵ ساعت در هواپیما باشیم و مدام رفتوآمد کنیم تا سندی ارائه شود که به اندازه کافی خوب نیست؛ بنابراین از طریق تلفن کار را پیش میبریم و آنها هر زمان بخواهند میتوانند با ما تماس بگیرند.»
رئیس جمهوری آمریکا در عین حال ادعا کرد که آماده است که با هر کسی که به باور وی صحنهگردان امور ایران است، به توافق برسد.
ترامپ بار دیگر در ادامه گزافه گویهای خود، مدعی اختلاف درون ایران شد.
طرح ادعای «اختلاف در ایران» در شرایطی مطرح میشود که خود دولت آمریکا در تعیین مسیر مشخص میان تشدید تنش یا ورود به مذاکره، با نشانههای آشکار دوگانگی و بلاتکلیفی روبهرو است؛ وضعیتی که بیش از هر چیز پرسشهایی جدی درباره توان واشنگتن برای مدیریت خروج از بحرانهای ایجادشده در پی تشدید تنش با ایران ایجاد کرده است.
رئیس جمهوری آمریکا با بیان اینکه «هر زمان که بخواهند میتوانند با من تماس بگیرند» مدعی شد، «ما همه چیز را بردهایم.»
وی درباره مذاکرات با ایران نیز ادعا کرد: «آنها طرح مکتوبی به ما دادند که باید بهتر از این میبود. اما نکته جالب اینجاست که بلافاصله پس از لغو سفر (هیات آمریکایی به پاکستان)، در کمتر از ۱۰ دقیقه سند جدیدی دریافت کردیم که بسیار بهتر بود. ما درباره این موضوع صحبت کردیم که آنها نباید سلاح هستهای داشته باشند؛ به همین سادگی… آنها خیلی چیزها پیشنهاد دادند، اما کافی نیست.»
ترامپ در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه آیا آتشبس را حفظ خواهد کرد یا نه پاسخ داد: «حتی به آن فکر هم نکردهام.»
رئیسجمهوری آمریکا در تازهترین مواضع خود با طرح اظهارات متناقض درباره اعزام و لغو سفر فرستادگانش به پاکستان، بار دیگر تصویری از سیاست خارجی دولتش ارائه کرده که در حدود ۶۰ روز گذشته میان جنگ، تهدید، مذاکره و عقبنشینی در نوسان بوده است؛ وضعیتی که بیش از آنکه بیانگر وجود یک راهبرد منسجم باشد، از تشتت تصمیمگیری و سردرگمی در مدیریت یکی از پیچیدهترین پروندههای سیاست خارجی در واشنگتن حکایت دارد.
این اظهارات و تناقضها نشانگر آن است که سیاست آمریکا در قبال ایران در وضعیتی از نوسان دائمی و حتی لحظهای قرار گرفته است؛ وضعیتی که در آن پیامهای تهدید آمیز، دعوت به مذاکره و انکار ضرورت گفتوگو همزمان صادر میشود؛ بدون آنکه سازوکار مشخصی برای تبدیل این پیامها به یک روند دیپلماتیک پایدار وجود داشته باشد.
نتیجه چنین رویکردی، نه پیشبرد مذاکرات، بلکه تشدید فضای بیاعتمادی و قرار گرفتن پرونده ایران در وضعیت تعلیق سیاسی است؛ تعلیقی که بیش از آنکه نشانه ابتکار دیپلماتیک باشد، بازتابی از نبود انسجام در تصمیمگیری در کاخ سفید برای بحرانی خود ساخته محسوب میشود.
