خروجی سه دور مذاکرات اخیر در ژنو، در حالی به عنوان پیشرفت توصیف میشود که سایه سنگین تجربه تلخ بمباران میز مذاکره در دورههای گذشته و تجاوزهای نظامی متعاقب آن، افکار عمومی را نسبت به پایداری هرگونه توافقی با آمریکا بدبین کرده است.
پرسش اساسی اینجاست که وقتی فرجام مذاکرات پیشین، نه دیپلماسی، بلکه هجمه به زیرساختها و حمله به ایران بود، خروجی واقعی گفتوگوهای کنونی چیست؟
در این سه مرحله، اگرچه از ورود به «عناصر توافق» سخن به میان آمده، اما مطالبات حداکثری واشینگتن برای «غنیسازی صفر» و برچیدن سایتهایی چون فردو و نطنز، نشان میدهد که ذهنیت «زیادهخواهی» همچنان بر دیپلماسی سایه انداخته است. خروجی فعلی چیزی فراتر از جابهجایی کارگروهها به وین نیست و تا زمانی که تضمینی برای جلوگیری از تکرار سناریوی شکست مذاکرات و بازگشت به فاز نظامی وجود نداشته باشد، بیم آن میرود که این نشستها نیز تنها مقدمهای برای سوءمحاسبات جدید باشد.
در واقع، نقد جدی افکار عمومی به خروجی فعلی این است که بدون تغییر در رویکرد سختافزاری آمریکا و پذیرش «حق غنیسازی» ایران، میز مذاکره همچنان لغزنده و مستعد فروپاشی دوباره باقی مانده است.
